در سرزمين من

زن بودن جنايت است

و من- كتمان نمي كنم

جرمم اين است

           كه با يك جاني از عشق سخن رانده ام

در سرزمين من

زن نيمه ناتمام من است

و من - كتمان نمي كنم

جرمم اين است

            كه با نيمه نا تمام خود

            به برابري تمام سخن گفته ام

در سرزمين من

عاشق بودن گناه كبيره است

و زنان – كتمان نمي كنند

گناهكارترين عشقان سرزمين منند

در سرزمين من

حوا

-         به خاطر يك سيب -

روزي هزار بار

سنگسار مي شود

انسان كه شيطان- كتمان نمي كند

            از تمامي اديان بر مي خيزد

            تا به خدا شكواييه اي ببرد

در سرزمين من

لبها بوسه را در نگاهها مي جويند

و دستها عطر نوازش را در تاريكي ها

و من – كتمان نمي كنم

آخرين جرمم اين است

         كه از پيوند دستها و بوسه ها

         به عرياني تمام سخن گفته ام

در سرزمين

من اتهام يعني جرم

و آنها - كتمان نمي كنم

كه از همان ابتدامرا سزاوار مرگ دانسته اند.

                                                                                            ناصر فاخته

   با این همه...

         تقصیر من نبود

                  با این همه امید قبولی

در امتحان ساده ی تو رد شدم

                                          اصلا نه تو نه من !

                                      تقصیر هیچ کس نیست

            از خوبی تو بود

                          که من بد شدم!

دلم مي خواهد بپرد شب يا روز مي خواهد بندها را بگسلد و با شتاب برود به دوردست به هر آن كجا كه هيچ و هيچ باشد.تنها .تنها

تنها هستم بيش از هميشه .از افكارم گريزان و از نگاه ها غم گسار.و پر از التهاب نرسيدن ها .التهاب دير شدنها و باختن ها.

مي گريزم به نام تنهايي.نمي توانم بشنوم و نمي خواهم بدانم انگار كلمات رنگ ناسازگاري دارند يادبودي از دوران تلخ و پيام آور روزهاي سخت.

تقدير مي بافد و من ناله نمي كنم من نمي گويم من مي شكند در من!!!!!من نمي گويم من تنها شدم از من !!!

من مي گريزم از من و از منها.....

از واژه هاي گنگ لذت مي برم روح خسته ام را انگار جاپاي آرامش مي نهند .تاريخ ده باره ي ما تكرار مي شود سرزنش ها ترديد هاو اين قلب پر تپش من است كه حتي به نگاه ناز آفريني اميد ندارد و با دستان هيچ مهرباني روزگار مه الود شب نما را به سايه هاي ديوارها مي فروشد تنها در جستجوي لحظه اي رهايي...

بال پرواز مي خواهم

حسرت كوچ دارم

و نواي آب و شب پره در دل مي زند موج

بر لبه ي پرتگاه زندگي اين منم كه ايستاده

پرنده اي در آستانه ي پرواز...

اما گريزان

مي ترسم بالهايم

بالهايم خسته اند و رنگ بر باد

به ياريم شتابيد ناديده جهان دلتنگيهايم

به دردم سودا گذاريد كه بغضي است پر خفغان

اندوهم را با شراب دل انگيز تنهايي مرهم نهيد و با

با سكوت سايه ها پيوندم ندهيد كه من از عالم گريزانم